در جست و جوی شکسپیر

12 ویدیو

مدت دوره: 0 ساعت و 0 دقیقه

مقدمه در جستجوی شکسپیر

00:00:00

رایگان

در این ویدیو به سالن Olivier Theatre از تئاتر ملی در لندن می‌رویم تا با لنی هنری "Lenny Henry" همراه باشیم. هنری استند آپ کمدین، بازیگر، نویسنده، خواننده و مجری تلویزیونی بریتانیایی می‌باشد که در کمدی اشتباهات از آثار نمایشنامه نویس پرآوازه انگلیسی، ویلیام شکسپیر به ایفای نقش پرداخته است. بازی در نقش اصلی این کمدی برای وی چالش بزرگی محسوب می‌شد. او نقش آنتی فلوس سیراکیوس را ایفا می‌کند که برای یافتن مادر و برادر دوقلوی خود وارد شهر شلوغ افه‌سوس "Ephesus" می‌شود. پیچیدگی‌های بسیاری از هویت‌های اشتباهی در قالب یک داستان کمدی و در عین حال نیش‌دار به نمایش در آمده است.

نمایش سریالی ویدیو:

دوره های مشابه:

در جست و جوی شکسپیر

در جست و جوی شکسپیر

تعداد ویدئو: 12

در دوره ویدیویی «در جستجوی شکسپیر» همراه با لنی هنری به معرفی این نمایشنامه نویس پرآوازه انگلیسی و بررسی برخی از آثار مشهور وی خواهیم پرداخت. ویلیام شکسپیر (زاده 1564- درگذشته 1616) را می‌توان یکی از برجسته‌ترین شاعران و نمایشنامه نویسان جهان دانست که علی‌رغم گذشت بیش از چهار قرن از انتشار شاهکارهای ادبی‌اش، آثار وی همچنان مورد استقبال بسیاری از علاقه‌مندان قرار می‌گیرد. این نمایشنامه نویس مطرح انگلیسی با خلق نمایشنامه‌های بی‌نظیر و منحصر به فردی همچون ژولیوس سزار، هملت، اُتللو، شاه لیر و مکبث به شهرت فراوانی دست یافت. تاکنون (2018) بسیاری از نمایشنامه‌های مشهور شکسپیر توسط هنرمندان متعددی به اجرا درآمده و دستمایه ساخت فیلم‌های سینمایی مختلفی گردیده است. لنی هنری استندآپ کمدین، نویسنده، بازیگر و مجری بریتانیایی یکی از هنرمندانی است که در نمایشنامه‌های مختلف شکسپیر ایفای نقش نموده و تجربه حضور در این نمایش‌ها را چالشی بزرگ در زندگی هنری خود و عامل مطرح شدنش در میان مخاطبان می‌داند. نخستین تجربه لنی هنری از مجموعه آثار ارزشمند شکسپیر به سال 2009 و ایفای نقش در نمایشنامه اُتللو باز می‌گردد. پس از آن در سال 2011 برای بازی در نمایش کمدی اشتباهات در نقش آنتی فلوس سیراکیوس حضور پیدا کرد. این نمایشنامه کمدی که یکی از نخستین آثار شکسپیر نیز به شمار می‌‌رود، میان سال‌های 1589 تا 1594 نوشته شده و برای نخستین بار در مجموعه‌ای تحت عنوان فرست فولیو "First Folio" در سال 1623 به چاپ رسیده است. در این نمایشنامه آنتی فلوس سیراکیوس پس از جدایی از مادر و برادرش حس می‌کند که بخشی از هویت خود را از دست داده و با آمدن به شهر افه‌سوس "Ephesus" امیدوار است آنها را بیابد و به دنبال آن به تکاملی از خویش دست یابد. دومینیک جرارد دی وست یکی دیگر از هنرپیشگانی است که در فیلم رویای شب نیمه تابستان برگرفته از اثر شکسپیر نقش آفرینی کرده است. این هنرپیشه مشهور بریتانیایی توانایی خارق‌العاده شکسپیر در به تصویر کشیدن زوایای مختلف شخصیت انسان در آثارش را بسیار ماهرانه توصیف می‌کند. علاوه بر این، موضوع قابل توجهی که تقریبا در تمامی آثار شکسپیر به وضوح دیده می‌شود وجود مقام اجتماعی و سلسله مراتب برای تمامی شخصیت‌های داستان می‌باشد، به گونه‌ای که هر شخصیت در نمایشنامه رتبه و جایگاهی داشته و از ارزش و مقام متفاوتی برخوردار است. برخلاف تصور بسیاری از افراد زبان شکسپیر تنها مختص به قشر تحصیل کرده نیست و اگر به شیوه صحیحی به نوشته‌های این نویسنده شهیر رجوع کنیم می‌توانیم به سادگی با آنها ارتباط برقرار نماییم.

راز مقبره شکسپیر

راز مقبره شکسپیر

تعداد ویدئو: 14

در مستند ویدیویی «راز مقبره شکسپیر» به آرامگاه وی در کلیسای مقدس ترینیتی واقع در شهر استراتفورد انگلستان رفته و به بررسی شک و شبهات پیش روی در مورد مقبره این هنرمند مطرح می‌پردازیم. ویلیام شکسپیر (زاده 1564 - درگذشته 1616) ملقب به سخن سرای آون، شاعر و نمایشنامه‌نویس پرآوازه انگلیسی و خالق آثار مشهوری همچون رومئو و ژولیت، ژولیوس سزار، هملت، مکبث و شاه لیر است. علی‌رغم شاهکارهای هنری متعددی که از این نویسنده بزرگ بر جای مانده، داستان زندگی وی همچون رازی سرپوشیده باقی مانده است. به گونه‌ای که مورخان با استناد بر آثار هنری شکسپیر، اسناد رسمی کلیساها و همچنین پرونده‌های بایگانی شده دادگاه‌ها زندگینامه وی را تشریح نموده‌اند. او در سن 52 سالگی در زادگاهش درگذشت و دو روز بعد در کلیسای مقدس ترینیتی شهر استراتفورد به خاک سپرده شد. یکی از موضوعات ابهام برانگیز در رابطه با ویلیام شکسپیر همچون روز دقیق تولد و علت مرگش که هنوز هم در هاله‌ای از ابهام است، مقبره رازآلود این نمایشنامه‌نویس نامی می‌باشد. مقبره‌ای کوچک همراه با یک قطعه ادبی حک شده بر روی آن که متنش بدین شرح است: «تو را به مسیح سوگند از کندن خاکی که اینجا را در برگرفته دست بردار! خجسته باد آن که این خاک را فرو گذارد و نفرین بر آن که استخوان‌هایم را جابجا کند!» در سال 1879 مجله انگلیسی Argosy خبری منتشر نمود مبنی بر اینکه در سال 1794 مقبره شکسپیر توسط عده‌ای سودجو مورد تعرض قرار گرفته و جمجمه این نویسنده شهیر به سرقت رفته است. پس از گذشت بیش از چهارصد سال از مرگ ویلیام شکسپیر گروهی از باستان شناسان به منظور آشکار شدن این موضوع درصدد بررسی مقبره وی برآمدند. نخستین تحقیقات باستان شناسی بدون حفاری و با استفاده از رادارهای مخصوص توسط یک گروه باستان شناس به سرپرستی کوین کولز بر روی مزار شکسپیر انجام شد. آنان به کمک فناوری GPR و بدون آسیب رساندن به استخوان‌های بدن امواجی را به درون مقبره وی هدایت نمودند و در کمال ناباوری دریافتند که جسدی که در این مکان آرمیده بدون جمجمه است! علاوه بر این شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مدتی پس از مرگ شکسپیر تعمیراتی در این قبر صورت گرفته است. با این اوصاف به نظر می‌رسد که داستان سرقت جمجمه شکسپیر در سال 1794 تا حدی صحت داشته باشد. نظریات مختلفی در خصوص ناپدید شدن جمجمه این نمایشنامه نویس معروف انگلیسی وجود دارد. در آن دوران برخی از مردم عقیده داشتند که قسمتی از هوش و ذکاوت افراد نابغه پس از مرگ در جمجمه‌شان باقی خواهد ماند و با تکیه بر این اعتقاد اقدام به ربودن آن می‌کردند. این نظریه را می‌توان یکی از دلایل اصلی ناپدید شدن جمجمه این نمایش نویس برجسته قلمداد کرد. البته برخی نیز مدعی بودند که سر شکسپیر در کلیسای دیگری در اطراف این مقبره دفن شده است اما پس از بررسی مشخص شد که جمجمه متعلق به یک خانم هفتاد ساله بوده است، نه یک مرد 52 ساله! با وجود تحقیقات به عمل آمده توسط باستان شناسان و اطمینان از ناپدید شدن جمجمه شکسپیر هنوز هم گمانه زنی‌های مختلفی در خصوص علت ربوده شدن آن مطرح می‌شود و تاکنون حقیقت این امر همانند معمایی رازآلود پنهان مانده است. در ادامه شما را به تماشای ویدیوهای این مستند دیدنی دعوت می‌کنیم.

هنر دراماتیک و اجزای آن

هنر دراماتیک و اجزای آن

تعداد ویدئو: 6

در دوره ویدیویی «هنر دراماتیک و اجزای آن» با تاریخچه هنرهای نمایشی و انواع سبک‎های آن بیشتر آشنا می‎شوید. با مرور کوتاهی بر تاریخچه هنرهای نمایشی می‎توان شکل گیری نخستین نمایش‎ها را به قرن ششم پیش از میلاد در یونان باستان نسبت داد. اوریپید، سوفوکل و آیسخولوس از جمله نمایشنامه نویسان مطرح این دوره می‎باشند که با بهره گیری از هنر تئاتر، اغلب برای پرستش و ادای احترام به خدایان اجراهایی را برگزار می‎کردند. با گذشت زمان و ظهور دین مسیحیت، نمایش‎ها شمایلی معنوی پیدا کرده و داستان‎هایی از کتب مقدس را روایت می‎نمودند که اغلب دربردارنده موضوعاتی مذهبی و اخلاقی بودند. نمایشنامه آدمیزاد "Everyman" در اواخر قرن پانزدهم، از فاخرترین نمونه‎های این سبک اجرا، حاوی پندها و آموزه‎های دینی سرشاری است که اعمال نیک را تنها راه رستگاری هر انسانی بر می‎شمارد. با آغاز دوره رنسانس تحولی عظیم در زمینه‎های هنری و فکری اروپا پدید آمد که به طبع آن، نمایشنامه‎ها نیز دستخوش تغییراتی مهم گردیدند و به عنوان یکی از نخستین راه‎های ارتباطی در انتقال مفاهیم، برای سرگرم کردن عموم مردم به اجرا درآمدند. نمایش‎ها از محدوده مذهبی بودن خارج و به سبک‎های مختلفی تقسیم شدند که از مهم‎ترین آنها می‎توان به رئالیسم و رمانتیسم اشاره کرد. نمایشنامه نویسان سبک رئالیسم یا واقع گرایی با اتکا به معضلات اجتماعی، سعی در به تصویر کشیدن حقایق زندگی داشتند. به عنوان مثال نمایشنامه مویزی در آفتاب "A Raisin in the Sun" داستان زندگی خانواده سیاه پوستی را بازگو می‎کند که به دلیل نژادپرستی حاکم در کشور، دچار بحران هویتی می‎شوند. آنها مجبورند برای مقابله با ناعدالتی‎های اجتماعی و دستیابی به رویاهای خود به مبارزه با فرهنگ جامعه بپردازند. یکی دیگر از سبک‎های پرطرفدار نمایشی و سرشار از احساسات انسانی و عواطف روحی، هنر درام نام دارد. نمایشنامه نویسان بزرگی نظیر کریستوفر مارلو، بن جانسن و ویلیام شکسپیر با به کارگیری عناصر درام در خلق نمایش‎هایی کمدی و تراژدیک، به موفقیت‎های بزرگی دست یافتند. ویلیام شکسپیر از جمله بزرگان عرصه نمایش درام در استفاده از نظم و نثر در بیان جملاتی آهنگین تبحر خاصی داشت. جمله معروف «بودن یا نبودن» را بی‌شک شنیده‎اید. این عبارت نمونه‎ای از جملات ماندگار شکسپیر در نمایشنامه هملت می‎باشد. این درام‎نویس مشهور انگلیسی با بهره‎گیری از نبوغ بالای خود، به راحتی خلق لحظاتی عاطفی و نفس‎گیر را ممکن ‎ساخت و نمایشنامه‎هایی را به تحریر درآورد که همواره طرفداران بسیاری دارند. ناگفته نماند که هنر نمایش و اجرا با موضوعات و مسائل روزمره زندگی انسان‎ها عجین شده و قصد دارد تصوری صحیح را در جامعه پرورش دهد.

تاریخچه تئاتر

تاریخچه تئاتر

تعداد ویدئو: 15

در دوره ویدیویی «تاریخچه تئاتر» به بررسی پیشینه هنر پرطرفدار تئاتر و معرفی برخی از سالن‌های تاریخی در نقاط مختلف اروپا خواهیم پرداخت. تئاتر، شاخه‌ای از هنرهای نمایشی است که در آن داستان نمایشنامه توسط هنرپیشگان نمایش در حضور تماشاگران اجرا می‌شود. منشأ اصلی تئاتر را می‌توان به مراسمات سنتی و مذهبی سرزمین‌های مختلف نسبت داد. پیشینه این هنر نمایشی به سده ششم پیش از میلاد مسیح در یونان باستان باز می‌گردد؛ درست زمانی که فردی به نام تسپیس شیوه جدیدی را برای اجرای سرود تاریخی دیتیرامب ابداع نمود. در این روش یک بازیگر نقش تمامی شخصیت‌های داستان را به کمک صورتک‌های مختلف و با همراهی همسرایان به نمایش در می‌آورد. در سال 534 پیش از میلاد نخستین رقابت برای انتخاب بهترین تراژدی برگزار گردید. در این رقابت تسپیس، شاعر و هنرپیشه یونانی توانست برنده اولین سری از این رقابت‌ها باشد. از دوره یونان باستان 32 تراژدی از سه نمایشنامه نویس برجسته آن زمان یعنی آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید به جای مانده است. پس از تسپیس، یکی از تراژدی‌نویسان برجسته آن زمان یعنی آیسخولوس، بازیگر دوم را نیز به صحنه اضافه نمود و سبب تکامل زبان تراژدی در یونان باستان گردید. در میان آثار به جای مانده از این دوره، نمایشنامه ادیپ شهریار اثر سوفوکل تاکنون به عنوان کامل‌ترین تراژدی یونان باستان شناخته شده است. پس از دوران روم باستان تا چندین قرن هیچ سالن تئاتر دائمی وجود نداشت و هنرپیشگان، نمایش خود را بر روی صحن‌های مختلفی برگزار می‌کردند، تا اینکه در قرن شانزدهم میلادی آندره پالادیو، معمار برجسته ایتالیایی سالن تئاتر المپیکو را در شهر ویچنزا بنا نهاد. این سالن بخشی از یک مجموعه ساختمانی در این شهر واقع در شمال ایتالیا بوده و به عنوان قدیمی‌ترین سالن تئاتر به جای مانده از دوره رنسانس به شمار می‌رود. در این دوره سازه‌های متعددی در سالن‌های مختلف تئاتر طراحی شد و امکان تغییر دکور صحنه در میان یک نمایش را فراهم نمود. این سازه‌ها برای نخستین بار توسط Jacopo Vingola ابداع گردید و به کمک آن بازیگران در میان دکور صحنه به ایفای نقش می‌پرداختند. مدتی بعد صحنه آرایی و جلوه‌های ویژه نیز توسط هنرمند خوش ذوقی به نام برناردو بونتالنتی به عناصر نمایش اضافه شد و دنیای هنرهای نمایشی را متحول نمود. سالن تئاتر فارنز "Teatro Farnese" یکی دیگر از سالن‌های تئاتر سبک باروک در ایتالیا است که پس از تخریب شدنش در دوران جنگ جهانی دوم مجددا در سال 1962 مورد بازسازی قرار گرفت. سازنده این بنا یعنی آلیوتی اولین کسی بود که از بال‌های متحرک در صحنه برای تغییر فضای نمایش استفاده کرد. بعدها این دکورهای پرسپکتیوی در اروپا گسترش یافت و در بسیاری از سالن‌های نمایش مورد استفاده قرار گرفت. در ادامه توجه شما را به تماشای ویدیوهای این دوره جذاب جلب می‌کنیم.